“หากปราศจากโลหะธาตุสีเงินวาวอันอุดม ภูเก็ตจักไม่เป็นเช่นวันนี้”


ภูเก็ตเกาะน้อยอันเงียบสงบในอดีต เติบใหญ่กลายเป็นเมืองและมีความสำคัญในทางโภคทรัพย์ขึ้นมาได้ก็ด้วยสินแร่ดีบุก
นับแต่กลางยุคกรุงศรีอยุธยา(2169) สัญญาทางการค้ากับต่างประเทศของไทยเกิดขึ้นเพราะแร่ดีบุกอันถือเป็น“พระราชทรัพย์”
ความรู้และความต้องการแรงงานกุลีเหมืองทำให้ชาวจีนอพยพหลั่งไหลเข้ามาจนกลายเป็นชนส่วนใหญ่ของเกาะตั้งแต่ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์(2367)
ด้วยภัยสงคราม ความอดอยาก และการแสวงโชค ผู้แสวงหาชีวิตที่ดีกว่ากับจิตใจที่พร้อมจะเผชิญงานหนักในขุมเหมืองต้องรอนแรมฝ่าคลื่นลมทะเลนับเดือนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง
ธนาคารต่างชาติ(2450)และโรงเรียนจีนแห่งแรกส่วนภูมิภาค(2456) เรือขุดแร่ในทะเลลำแรกของโลก(2450) ล้วนกำเนิดขึ้นเพราะการเป็นศูนย์กลางการทำแร่ดีบุกของภูเก็ต
กระทั่งสิ้นสุดยุคเหมือง(2530) ขุมเหมืองเก่านับร้อยก็กลายเป็นภูมิทัศน์อันสุนทรีและขุมน้ำใช้หล่อเลี้ยงอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวที่มาแทนที่
ห้องนี้ยังจัดแสดงวัตถุที่มีความหมายต่อการการทำเหมืองในภูเก็ต ได้แก่ “เลียง” “นาง” “ลูกเชอ”